روی خط خبر

موضوع: ارز دیجیتال منبع: کوین ایران
امتیاز: 5 5

خبر " بیت کوین و نظریه پولی مدرن در دوران کرونا از منبع کوین ایران " با موضوع CryptoNews-ارز دیجیتال در تاریخ ۱۴۰۰/۰۴/۱۷ منتشر شد.

بیت کوین و نظریه پولی مدرن در دوران کرونا

در طول تاریخ، پول و بنیان های نهادی آن به موازات پیشرفت فناوری تکامل یافته اند. در دو دهه اخیر، نوآوری های دیجیتال تغییرات چشمگیری را در بخش های مختلف اقتصاد ایجاد کرده اند. در کنار نیروهای این موج دیجیتال، فناوریِ متحول کننده ی بلاکچین و رمز ارزها با ویژگی های بی سابقه و منحصر به فردش، سیستم های مالی...

نوشته بیت کوین و نظریه پولی مدرن اولین بار در کوین ایران. پدیدار شد.

در طول تاریخ، پول و بنیان های نهادی آن به موازات پیشرفت فناوری تکامل یافته اند. در دو دهه اخیر، نوآوری های دیجیتال تغییرات چشمگیری را در بخش های مختلف اقتصاد ایجاد کرده اند. در کنار نیروهای این موج دیجیتال، فناوریِ متحول کننده ی بلاکچین و رمز ارزها با ویژگی های بی سابقه و منحصر به فردش، سیستم های مالی را بازآفرینی کرده است. بیت کوین به عنوان قدیمی ترین و باارزش ترین رمزارز، اتر به عنوان یک پول قابل برنامه نویسی، ارزهای پایدار، بازارهای فرد به فرد و برنامه های مالی غیرمتمرکز، فقط چند نمونه از این نوآوری ها هستند که هر یک به طریقی در جهت تسهیل، کاهش هزینه ها و ارتقای دسترسی به خدمات مالی مثل انتقال ارزش، سرمایه گذاری و پرداخت، ایفای نقش کرده اند.زمانی تعدد قلمروهای سیاسی به معنای فراوانی ارزها بود. برای مثال، قاره اروپا تا قبل از قرارداد صلح وستفالیا (Westphalia) در سال 1648، به بیش از 500 قلمرو سیاسی تقسیم شده بود. فرانسه فعلی در قرون وسطی توسط تعداد زیادی ارباب فئودال اداره می شد که هر کدام از آن ها سکه های مخصوص به خود را ضرب می کردند.با پیشرفت فناوری نظامی، حکم رانان قادر بودند که بخش های وسیع تری از زمین را تحت سلطه بگیرند که موجب ظهور سیستم دولت مدرن شد. دولت های مرکزی نیاز داشتند تا انتشار پول را در دست بگیرند تا بتوانند در مواقع اضطراری مثل جنگ، منابع بیشتری تأمین کنند. راه اندازی ضرب سکه یک فعالیت سرمایه بر بود که به نیروی کار ماهر نیاز داشت، قابل انتقال نبود و برای کسب بازار، نیاز به مقبولیت عمومی داشت. به عبارتی، موانع ورود بسیار بود و حاکمان از مزایای انحصار بهره مند بودند. حاکمان محتوای فلزی سکه های خود را کاهش می دادند تا به صورت موقت درآمد حق الضرب خود را افزایش دهند و منابع موردنیاز را برای جنگ، دفاع نظامی و بحران های دیگر مهیا کنند. آن ها همواره درمعرض این وسوسه بودند که این اقدام را برای موارد غیرضروری و دلایل نامشروع انجام دهند.تاریخ پول یک روند خطی را نشان نمی دهد؛ یعنی هیچ مسیر مستقیمی از پول کالا به پول فیات و از پول فیات به رمز ارزها وجود نداشته است؛ همان طور که هیچ خط مستقیمی، پول فلزی را به کاغذی و پول کاغذی را به پول دیجیتال متصل نکرده است.پیشنهاد مطالعه: تاریخ پول، از فردریش آگوست فون هایک تا ساتوشی ناکاموتونظریه پولی چیست؟نظریه پولی با هدف شناخت بنیان های نظریو رویکردهای سیاست پولی توسعه یافته است. در اغلب نظریات پولی، فاکتورهای اصلی شامل حجم عرضه پول، سطح قیمت ها و نرخ بهره است و سیاست های پولی با اثرگذاری بر تورم، مالیات، دستمزدها و اشتغال، اقتصادها را تحت تأثیر قرار می دهند.سیستم های فکری اقتصاد اتریش، کینزی ها، مارکسیسم، پست کینزی، نهادگرا، پول گراها و طرفداران نظریه پولی مدرن، دیدگاه های متفاوتی را در رابطه با پول و جایگاه سیاست های پولی در اقتصاد کلان پرورانده اند.یکی از نظریات مطرح در این زمینه نظریه مقداری پول (QTM) است که پیش از رجوع به آن، بهتر است مروری بر نظریات پول گراها داشته باشیم. میلتون فریدمن، پول گرایی را شامل نظریه اقتصاد کلان پول و اصول سیاست پولی می داند. نظریه اقتصاد کلان پول از نظریه مقداری پول بسط یافته که به زبان ساده یعنی: «عرضه هلی کوپتری پول به افزایش متناسب با آن در سطح قیمت ها می انجامد.»البته فریدمن معتقد بود که افزایش حجم پول نه تنها به افزایش قیمت ها می انجامد بلکه درآمد پولی را نیز افزایش می دهد. به علاوه افزایش محسوس در نرخ رشد حجم پول شرط لازم و کافی برای افزایش درآمد های پولی در اقتصاد است. وی نتیجه گرفت که تغییرات در حجم پول در کوتاه مدت هر دوی قیمت و درآمد پولی را تحت تأثیر قرار می دهد، اما در بلندمدت تنها بر سطح قیمت ها اثرگذار است.پیشنهاد مطالعه: ده روش ساده برای کسب درآمد از رمز ارزهافریدمن نظریات خود را در نقد جریان غالب زمان خود، اقتصاد کلان کینزی (Keynesian Macroeconomics)، مطرح کرد که توجهی به سیاست های پولی دولت نداشت. فریدمن عقیده داشت که اقتصاد کلان کینزی به صورت ضمنی فرض می گیرد که افزایش سرمایه گذاری، صرف نظر از اتفاقی که برای پول می افتد، موجب افزایش درآمدها می شود. وی این سوال را مطرح کرد که اگر رابطه ی نزدیکی بین تغییرات حجم پول و تغییرات درآمدها برقرار باشد، آیا سیاست های مالی دولت ها به مشکل بر نخواهد خورد؟به نظر فریدمن، چرخه های تورم و رکود یک پدیده صرفا پولی هستند. با توجه به اینکه پول گراها به صورت ضمنی فرض می کنند که اقتصاد بازار به طور خودکار، بهینه است، پس بهترین سیاست پولی دولت حفظ ثبات رشد حجم پول است. اما یک نقد رایج بر تحلیل فریدمن وارد است؛ در حالی به حجم پول توجه ویژه ای کرده اند، بازار اعتبار (credit) را در تحلیل خود جای ندادند. آن ها نهادها و بازارهای مالی را در مدل خود لحاظ نکردند. اگر شوک های حجم پول شرط لازم و کافی برای ایجاد تغییر در درآمد پولی باشند، انتظار داریم که شوک های بازار اعتبار موجب رکود گشترده نشوند، اما از وقایع 1930 و 2008 آموخته ایم که رکودهای بزرگ صرفا یک پدیده پولی نیستند. منتقدان نظریه فریدمن که برجسته ترین آن ها مینسکی (Minsky) نام دارد، باور داشتند که یک نظریه پولی درست باید چگونگی تولید بحران های مالی و پولی را توضیح دهد و دلایل واقعی رشد حجم پول در سراسر کشورهای دنیا را مشخص کند، نه اینکه تنها با هدف ایجاد ثبات، سیاست های پولی غلط خود را پیاده سازی کنند. مینسکی که توانسته بود بحران 2008 را مدت ها قبل از وقوع پیش بینی کند، باور داشت که اقتصاد جریان اصلی از درک ساختارهای مالی مثل بانک ها و نهادها و همچنین بازارهای مالی عاجز بوده و همواره در نظریات خود، در تلاش برای ساده سازی نقش آن ها بوده است.مینسکی نه تنها بحران جهانی را پیش بینی کرده بود، بلکه در این مسیر مدام هشدار می داد. وی در واقع در بطن نوآوری های مالی، پیامدها و شرایطی را پیش بینی کرده بود که منجر به تبدیل بیش ازحد دارایی ها به اوراق (securitization)، نسبت های بدهی فزاینده، لایه های انباشت شده بدهی و تملک اهرمی (leveraged buyout) می شود. وی باور داشت که اقتصاد بازار که با دست نامرئی اسمیت اداره می شود، تضمین نمی کند که تعادل کارا به دست آید چون طریقه ای که بازارهای اعتبار عمل می کنند می توانند اقتصاد را به بحران برسانند، زمانی که اعتبار کمی تخصیص یافته، و همچنین می توانند حباب های سوداگرانه را زمانی که مقدار زیادی اعتبار بسط یافته، به وجود آورند. بنابر نظریه مینسکی، زمانی که در یک سیستم بدهی وجود داشته باشد، بسیار پیچیده تر از حالتی عمل می کند که فریدمن در مدل های خود مشاهده کرده است.پیشنهاد مطالعه: کتاب اختراع بیت کوین (ویراست اول)نظریه پولی مدرن چیست؟این نظریه در دسته رویکردهای غیرارتدکس به پول است؛ از این منظر غیرارتدکس، که برخلاف نظریات پیشین است که فرض می کردند پول به شکل طبیعی به عنوان یک وسیله مبادله، درنتیجه ی تلاش عوامل عقلایی برای کمینه کردن هزینه تراکنش در یک اقتصاد مبادله ای (barter)، به وجود آمده است.در طرف دیگر، چارتالیست ها (Chartalists) قرار داشتند که معتقد بودند نمی توان پول را جدا از قدرت دولت مرکزی مطالعه کرد. آن ها پول را نوعی از اعتبار بدهی اجتماعی می دانستند که از سوی قدرت مرکزی برای تسویه تعهدات اجتماعی به کار می رود، پس پول یک واحد ارزش برای ساختاردهی قانونی به تعهدات بدهی اجتماعی است.نظریه پولی مدرن (MMT) ریشه در همین تفکرات چارتال دارد. با وجود قدرت انحصاری دولت در انتشار ارز و بدون وجود نرخ های مبادله ارز ثابت، پشتوانه دلار، مجمع های پول و با هیئت پولی، دولت ها با هیچ محدودیت مالی در مخارج خود مواجه نیستند. پول در ماهیت خود یک ساختار بدهی- اعتبار است که دولت مرکزی با استفاده از وضع مالیات و تصمیم بر اینکه چه پولی را برای دریافت مالیات مشخص کند، سطحی از کنترل را بر عرضه و کشش آن ها دارد.طرفداران نظریه پولی مدرن هیچ محدودیتی را برای مخارج دولت و کسری بودجه متصور نمی شوند. آن ها حتی تورم را مانعی در برابر سیاست های تسهیل کمی (quantitative easing) نمی دانند. این یعنی وجود ارتباط بین افزایش حجم پول و سطح قیمت ها را رد می کنند و با نظریه مقداری پول و نظریه پول فریدمن مخالف هستند.توضیح معمول این نظریه این است: یک کشور نمی تواند در یک بدهی تعیین شده با ارز خود، نکول کند. به عبارت دیگر دولت ها در تأمین مخارج خود به افزایش درآمد (برای مثال، مالیات) محدود نیستند و هر مقدار که بخواهند پول خلق می کنند.درست است؛ در سیستم پولی مدرن، دولت ها هر مقدار بخواهند پول چاپ می کنند اما به این معنا نیست که اقدامات آن ها عواقبی در پی ندارد. پاندمی کرونا فرصتی مهیا کرد که دولت ها به مبانی نظریه مدرن پول روی آورند و از وقوع بحران مالی و رکود عمیق جلوگیری کنند. در سال میلادی گذشته، کشورهای بسیاری از جمله آمریکا و انگلستان کسری بودجه خود را با خلق پول و خرید اوراق قرضه از موسسات مالی جبران کردند.تعریف نظریه مدرن پول (MMT) را می توان به دو بخش تقسیم کرد:یک کشور با داشتن حاکمیت پولی می تواند تمام بدهی های خود را بدون ریسک نکول (default risk) با چاپ ارز داخلی پوشش دهد.یک کشور با داشتن حاکمیت پولی می تواند هر مقدار که نیاز دارد، پول چاپ کند.منتقدان اصلی نظریه مدرن پول که مکتب اقتصاد اتریش از اصلی ترینِ آن ها از همین نقطه آغاز می کنند. آن ها فروض اصلی نظریه مدرن پول را که سیاست های پولی از آن بیرون می آیند، زیر سوال برده اند. به عقیده ی آن ها این یک رویکرد به پول، جدید نیست و از سال1971 به بعد (سال پایان تبدیل پذیری بین المللی دلار امریکا با طلا در دولت نیکسون که جزیی بود از برنامه های شوک نیکسون برای افزایش تورم)، اغلب کشورهای دنیا با همین رویکرد اداره شده اند. دولت ها به شدت بر نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی خود افزوده اند، بااین حال رسانه های امروزی و طرفداران افراطیِ این نظریه عقیده دارند که این نظریه پایه گذار اقتصاد جهانی بوده و اصرار دارند برای حل مشکلات بزرگشان، بدهی های بیشتری را به بار آورند.در مورد اول می توان این چنین گفت که دریافت کننده پول های تازه چاپ شده، آن هایی هستند که بیشتر از همه از آن نفع می برند و آن هایی که آخرین دریافت کننده این پول ها هستند، بیشترین ضرر را می کنند. این یعنی سیاست دولت به قیمت زیان پس اندازکنندگان و بخش خصوصی تمام شده است.یک گزارش از دیوید بیرز در بانک کانادا نشان می دهد که از سال 1960 تا 2016، بیش از 25 مورد از دولت های محلی دچار نکول ارز داخلی شده اند. دولت با داشتن حاکمیت پولی، انگیزه های لازم را برای سرمایه گذاری غلط و مخارج بیش از حد در اختیار دارد. مردم نیز به سیاست های پولی دولت که از طریق تورم سعی در کاهش بدهی های فزاینده خود دارد، به سختی اعتماد می کنند. در این شرایط اغلب شهروندان از نگه داری ارز داخلی خودداری و به جای آن دلار، طلا و یا رمز ارز می خرند.مورد دوم نیز نادرست است. تا کنون 150 ارز مختلف وجود داشته اند که در جریان یک تورم شدید از میان رفته اند. حاکمیت پولی چیزی نیست که دولت ها تصمیم به آن بگیرند. اعتماد و استفاده از ارز فیات توسط دولت ها دیکته نمی شود. همان طور که شهروندان کشورهای اکوادور، السالوادور، آرژانتین، ونزوئلا و بسیاری دیگر، ارز داخلی خود را به دلیل تنزیل قدرت خرید و عرضه بالاتر از تقاضای واقعی، قبول نمی کنند. اما چرا این گونه است؟ چرا دولت های کشورهای دنیا همان سیاست های پولی اشتباه آمریکا و کشورهای اروپایی را بدون تضمین امنیت سرمایه گذاری، نهادهای باکیفیت و جریان آزاد سرمایه پیاده سازی می کنند و در دام خود می افتند؟بسیاری از هواداران نظریه مدرن پول اصرار دارند که تورم ایجاد شده از مازاد پول یک پدیده صرفا پولی نیست و ادعا می کنند که آن را با افزایش مالیات ها رفع می کنند. میلتون فریدمن در جایی اشاره کرده بود که تورم به نوعی یک مالیات غیرقانونی است که هزینه های بازتوزیعی در بر دارد. در واقع با چاپ پول، یک انتقال ثروت از پس اندازکنندگان به بخش های دولتی و سیاسی رخ می دهد و سپس دولت مالیات ها را افزایش می دهد تا تورم را مهار کند. این یعنی دولت به نوعی دوبار مالیات می گیرد.این دو فاکتور، تورم و مالیات، به صورت معکوس بر رقابت پذیری، جریان آزاد سرمایه و اشتغال اثرگذار هستند. مالیات سنگین و تورم بالا از این منظر شباهت دارند که در واقع نشانه هایی از مخارج عمومی گزاف را پنهان کرده اند که یک عامل رشد و توسعه اقتصادی نیست، بلکه خود به عنوان یک مقصد به حساب می آید و ترمز حرکت اقتصادی است.این ایده که پول های چاپ شده توسط دولت منجر به تورم نخواهد شد چون عرضه پول همگام با عرضه و تقاضای کالا و خدمات افزایش می یابد، چیزی جز یک داستان خیالی نیست. در واقع دولت درک دقیقی از نیازها و تقاضای کالا و خدمات و همچنین ظرفیت بهره وری اقتصاد ندارد و باوجود انحصار در انتشار پول، انگیزه های لازم را برای مخارج بیش از حد و انتقال عدم کارایی خود به بخش های دیگر دارد.با وجود دو بحران مالی گسترده در قرن اخیر، اکثر فاکتورهای اقتصاد دو دوره رونق شگرف را تجربه کرده اند. رشد شدید مخارج عمومی دولت به همراه سیاست های پولی تسهیل کننده بانک مرکزی (نرخ بهره پایین + تریلیون ها دلار خلق پول) محرک هایی برای تحقق چشم انداز اقتصادی فعلی در جهان بوده است. اگر افزایش بدهی در بین کشورهای دنیا با همین سرعت بالا رود و تاریخ هم تکرار شود، آن گاه می توان تصور کرد که بحران رکود عمیق قرن حاضر تنها یک پیش لرزه از یک فاجعه بزرگ تر بوده است.به هر حال برای مطرح کردن یک نقد درست از سیستم فعلی که با نظریه مدرن پول اداره می شود، باید تحقیق کرد که آیا استفاده دولت ها از خلق پول و سیاست مالیات، برای دخالت در اقتصاد و مخارج بی حدومرز آن ها واقعا در جهت دو مسئولیت اصلی سیاست های پولی، یعنی جلوگیری از رکود عمیق و حفظ ارزش پول (قدرت خرید)، بوده است یا خیر؟بیت کوین و نظریات پولیبیست سال پیش، بیل گیتس (Bill Gates) گفت: «بانکداری الزامی است اما بانک ها نه!». به موازات نوآوری های فناوری مالی (Fintech) که با هدف کاهش اصطکاک و هزینه های پرداخت و انتقال پول ایجاد شدند، یک فناوری انقلابی به نام بلاک چین و رمز ارز، قدم به عرصه ظهور گذاشت.بیت کوین با ویژگی هایی نظیر قابلیت برنامه نویسی، عرضه قابل پیش بینی، ماهیت بدون مجوز و عدم محدودیت جغرافیایی، ساختار پول را بازنویسی کرده است. یک پول بیرونی (outside money) که از سلطه نهادهای اقتصادی و موجودیت های انحصارگرا مستقل است و برخلاف پول فیات که به شکل اجتناب ناپذیری از تصمیمات بانک مرکزی و سیاست های دولت تأثیر می پذیرد، کاملا خودمختار است. بیت کوین و رمز ارزهای دیگر در بسیاری از کشورها به عنوان یک راه فرار در برابر شکست اقتصاد محلی و سیاست های پولی دولت عمل می کنند.هدف از اختراع بیت کوین کاهش هزینه تراکنش در اقتصاد بوده، اما هدف مهم تر از آن، حذف کامل نیاز به وجود واسطه متمرکز است. با اینکه بیت کوین به عنوان یک پول الکترونیک بدون اعتماد و غیرمتمرکز شناخته شده، اما بیشتر به صورت سوداگرانه و به عنوان یک ذخیره ارزش (store of value) قوی مورد استفاده قرار گرفته است. به علاوه، نوسانات قیمت این رمز ارز مانع از استفاده گسترده از آن به عنوان یک وسیله مبادله (medium of exchange) شده است.پیشنهاد مطالعه: کتاب کوچک بیت کوین (بخش ۱): قیمت بیت کویندر نگاه اول فهم این موضوع دشوار است که چرا ارزهای دیجیتالی که برای مثال درنتیجه حل یک معمای محاسباتی تولید شده اند و هیچ پشتوانه ای از طرف مراجع مرکزی و نهادهای حقوقی ندارند، در دنیای واقعی اقتصاد دارای ارزش هستند.اما حالا که این رمز ارزها بدون دخالت و پشتوانه دولت ها درحال رشد در مسیر خود هستند، این سوال پیش می آید که چگونه می توان درباره آن ها در چارچوب نظریه های پول بحث کرد و اینکه چگونه می توان در قالب هر یک از این نظریات، ارزش آن ها را درنظر گرفت و توجیه نمود.بیت کوین به عنوان یک کالای اقتصادی کم یاب و مارپیچ ضدتورمیبیت کوین به طور کامل با خصوصیات یک کالای اقتصادی براساس انتخاب و اقدام انسانی مطابقت دارد. بیت کوین یک کالای دیجیتال کم یاب است که از طریق یک فرآیند انتشار از پیش مشخص شده تولید می شود. پروتکل بیت کوین اجازه نمی دهد که انتشار این رمز ارز از تعداد 21 میلیون عبور کند. برخلاف کالای فلزی فیزیکی که عرضه کل نامعلومی دارند، به نظر می رسد که اطلاع از این سقف تولید، موجب شده تا ارزش درک شده این دارایی متفاوت باشد. با اینکه فلزات گران بها دارای مشخصه ی کم یابی هستند، اما عدم دانش کافی درباره عرضه کل آن ها منجر به هزینه های بیشتر برای اکتشاف و استخراج آن ها می شود که این به نوبه ی خود در حفظ یا افزایش ارزش عرضه در گردش آن ها اثرگذار است.عرضه کل از پیش تعیین شده بیت کوین به نوعی با قاعده ی K درصد میلتون فریدمن مطابقت دارد. طبق این مدل، یک روش بهینه برای کنترل تورم در بلندمدت این است که بانک های مرکزی عرضه پول را با یک مقدار ثابت k درصد در سال و بدون توجه به وضعیت چرخه ای اقتصاد افزایش دهند. اگر مسیر پذیرش بیت کوین ادامه یابد، رشد ثابت و خفیف عرضه بیت کوین منجر به بروز اثرات ضد تورمی می گردد.پیشنهاد مطالعه: وضعیت حال حاضر بازار بیت کوین: رشد قیمت یا کاهش قیمت؟ – تحلیل آن چینپدیده مارپیچ ضدتورمی، وضعیتی از توسعه اقتصادی را نشان می دهد که رکود و تقلیل پی درپی پول در نهایت منجر به انهدام ارز موردنظر می شود. در یک اقتصاد، رکود (deflation) به معنای کاهش سطح عمومی قیمت کالاها و خدمات است و عموما نشان دهنده ی افزایش ارزش ارز در برابر آن هاست. در این شرایط، افراد برای انباشتن پول دارای انگیزه کافی هستند؛ چراکه اگر همان مقدار پول را در آینده خرج کنند، کالا و خدمات بیشتری را به دست می آورند. این یک حلقه فیدبک منفی است زیرا کمبود ارز کافی در اقتصاد منجر به کاهش مجدد قیمت ها شده و این خود موجب احتکار بیش از پیش پول می شود.این پدیده یک وضعیت واقعی است که سیستم بانکی با پشتوانه فیات با آن مواجه می شود. اما آیا این مارپیچ ضدتورمی در اکوسیستم بیت کوین امکان دارد؟فرض کنید که برای مثال یک درصد از تراکنش های GDP آمریکا توسط بیت کوین و 99 درصد مابقی توسط دلار انجام شود. در چنین شرایطی انتظار می رود که قدرت خرید بیت کوین رو به افزایش باشد. دلیلش هم این است که هر واحد کوین، سهم بیشتری از رشد ثروت را کسب می کند. از این منظر پتانسیل نگه داری بیت کوین براساس سوداگری صرف و همچنین احتمال وقوع مارپیچ ضدتورمی وجود دارد. درنتیجه ی این امر، انگیزه گروه های اعتبارسنج تراکنش ها با کاهش حجم تراکنش ها کاهش می یابد و این می تواند به شرایطی منجر شود که آن را bit rot می نامند.رویکرد فلزگرا (Metalist) یا پول کالا (commodity money)طرفداران این نظریه براساس استدلال خود، پول را نتیجه ی تصمیمات عوامل عقلایی می دانند که ترجیح می دهند با پولی کار کنند که معامله پذیرترین کالای اقتصادی (most tradable good) است. تحت این چارچوب فکری، مهم ترین دلیل پذیرش یک پول به عنوان وسیله مبادله، تقلیل هزینه تراکنش ها در اقتصاد است.بهتر است ابتدا نقش وسیله مبادله را دقیق تر بررسی کنیم. فرض کنید که یک کشاورز می خواهد کفش خود را تعمیر کند و همچنین تخم مرغ های خود را نیز عرضه کند. اما کفاش به جای تخم مرغ به گوشت نیاز دارد. وقتی کشاورز تخم مرغ های خود را با گوشت قصابی مبادله می کند، گوشت وسیله مبادله می شود چون کشاورز گوشت را برای استفاده مستقیم قبول نکرده بلکه برای اینکه در آینده برای استفاده از خدمات کفاش آن را عرضه کند.طبق تعریف این سیستم فکری، پول یک وسیله مبادله است که مورد پذیرش همگانی ست؛ یعنی همه افراد جامعه باید آن را بپذیرند، البته نه برای استفاده مستقیم. حالا با دانستن این مفاهیم، می توانیم آن ها را برای بیت کوین به کار ببریم.بیت کوین در حال حاضر بدون شک یک وسیله مبادله است. افراد زیادی در سراسر دنیا وجود دارند که در ازای کالا و خدمات با ارزش خود، بیت کوین دریافت می کنند. دلیل پذیرش بیت کوین توسط این فروشندگان این است که انتظار دارند این پول در آینده قدرت خرید داشته باشد. آن ها نه می خواهند بیت کوین را مصرف کنند و نه اینکه با آن چیزی بسازند.البته بیت کوین تا کنون هنوز نقش پول را نداشته چون فقط بخشی از افراد جامعه آن را می پذیرند اما این پتانسیل وجود دارد که بیت کوین یا هر رمز ارز دیگری که بتواند محبوبیت بیشتری به دست آورد، روزی نقش پول را در جامعه جهانی ایفا کند.بسیاری از اقتصاددانان برای درک مکانیزم تولید ارزش بیت کوین، به رویکرد هواداران پول فلزی یا مسکوک، گریزی زده اند. علاقه مندان به بیت کوین بر این باور که مالکیت خصوصی و کار و ارزش در گوشت و پوست پروتکل های شبکه این رمز ارز آمیخته شده، پافشاری می کنند.تحت نظریات فلزگرا درباره ی منشأ ارزش پول، بسیاری از فعالان حوزه رمز ارز دلایلی می آورند که در حال حاضر ارزش بیت کوین از کالاهای فیزیکی که در فرآیند استخراج آن مصرف می شوند، برمی آید. برای مثال طی بررسی هایی نشان داده اند که قیمت رمز ارز بیت کوین (BTC)، ارتباط نزدیکی با هزینه های تعمیر و نگه داری، ذخیره سازی و انرژی دارد.پیشنهاد مطالعه: ایران، انرژی خورشیدی، استخراج رمز ارز و تحریم های اقتصادیهمچنین با این رویکرد، حفظ ارزش بیت کوین حتی زمانی که فرآیند استخراج آن به اتمام برسد، توجیه پذیر است. اگر افراد جامعه این سیستم بیت کوین با ویژگی های غیرمتمرکز بودن و حریم خصوصی را به سیستم پول های الکترونیک (مثل PayPal) ترجیح دهند و یا فناوری بلاک چین به عنوان یک زیرساخت برای تعامل ها و قراردادها در اقتصادها، همه گیر شود، می توان حالتی را تصور نمود که بیت کوین (BTC) به عنوان معامله پذیرترین کالای اقتصادی، نقش پول را در جامعه ایفا کند.رویکرد چارتال (Chartal)این رویکرد به پول درواقع یک گذار از چارچوب فکری فلزگرا به یک رویکرد است که عنوان می کند نباید پول را جدا از قدرت دولت مرکزی یا حکم رانی بررسی و مطالعه کرد. طبق فرضیه ی آن ها، پول در مفهوم کلی خود یک واحد ارزش است که توسط یک مرجع مرکزی برای ساختاردهی قانونی تعهدات بدهی های اجتماعی (social debt obligations) خود ایجاد شده است.هواداران نظریه چارتال همه ی پول ها را مطابق با فرضیات خود می یابند. آن ها حتی رمز ارزها را در تعریف خود از پول جای می دهند؛ چراکه تمامی پرداختی ها در قالب مالیات را می توان به صورتی از یک واحد ارزش اندازه گیری کرد.طرفداران رویکرد نئوچارتال مشابه با چارتال ها، پول را یک واحد ارزش می دانند که برای پرداخت و تسویه بدهی و تعهدات استفاده می شود. تفاوت این گروه در این است که مالیات را راهی برای تأمین مالی مخارج دولت نمی دانند بلکه مالیات از نظر آن ها یک مکانیزم تولید تقاضا برای پول انتشاریافته است.اما در رابطه با رمز ارزها و قدرت انحصاری دولت ‎ها در کنترل پول، در اینجا دو پرسش پیش می آید: آیا بانک مرکزی و دولت می تواند عرضه و کشش پول های غیرمتمرکز را از طریق انباشت آن ها با استفاده از مالیات گرفتن، کنترل کند؟ و اینکه جدا از انباشت پول های بیرونی، آیا قادر است سهم بزرگی از عملیات استخراج و اعتبارسنجی تراکنش ها را به دست آورد تا بتواند برخی از ویژگی ها و قواعد پروتکل ها مثل سقف عرضه کل را به نفع خود تغییر دهد؟در رابطه با پرسش اول می توان گفت که اگر قرار به این اقدام باشد، انباشت و ذخیره سازی رمز ارزها می تواند منجر به مارپیچ ضدتورمی و سقوط ارز موردنظر شود؛ پس دولت ها باید در این زمینه با احتیاط عمل کنند. در مورد دوم نیز می توان گفت که برای مثال ارتقای پردازش گرهای استخراج یا عملیات پردازش تراکنش ها برای دولت ها ارزان نیست و می تواند یک محدودیت مالی عملیاتی در برابر اقدامات موردنظر آن ها در اجرای سیاست های پولی و مالی باشد.رویکرد نئوچارتال به پول بیان می کند که قدرت مرکزی علاوه بر انحصار عرضه پول، این قابلیت را دارد که قیمت ها را نیز تعیین کند. قدرت مرکزی می تواند در تعیین نرخ بهره و چگونگی مبادله کالاها و خدمات با ارز موردنظر دخالت کند. اما اگر بخشی از اقتصاد دنیا با ارزهای مجازی و رمز ارزها تداخل داشته باشد، که دولت ها و بانک های مرکزی بر عرضه ی آن ها دارای انحصار کامل نیستند، چه طور؟ بهتر است در پی پاسخی برای این پرسش باشیم که رشد و توسعه رمز ارزها تا چه حد می تواند مانعی در برابر قدرت دولت ها در تعیین قیمت ها، نرخ بهره و نرخ های مبادله باشد؟جمع بندیدر دنیای کنونی، قدرت ارز و تقاضای بلندمدت برای اوراق قرضه، نشانه های نهایی سلامت سیستم پولی هستند. توهم پولی و داستان های خیالیِ نظریه پولی مدرن، ممکن است بتواند رخداد غیرقابل اجتناب بحران را به تأخیر اندازد، اما اگر این عدم توازن به همین شکل مورد چشم ‎پوشی واقع شود، این بحران سریع تر و شدید تر خواهد بود و موجب بروز ریسک بالقوه ای می شود که به سقوط شدیدتر سیستم در هنگام بروز شوک های بیرونی منجر می شوند. اغلب هم این طور است که وقتی سیاست های شان با شکست مواجه می شود به شما می گویند به شکل صحیحی اجرا نشده بود. و البته این شما هستید (نه آن ها)، که درک درستی از پول ندارید!با این تعاریف، چه اتفاقی برای کنترل دولت ها بر پول خواهد افتاد اگر رمز ارزهایی که خارج از اختیار قدرت مرکزی ساخته شده اند، شروع به تعامل گسترده با عوامل اقتصادی واقعی کنند؟ آیا قدرت دولت های مرکزی در انجام سیاست های پولی و مالی کاهش می یابد؟ آیا مانعی در برابر اجرای اثرگذاری آن ها خواهند بود؟ نظر شما چیست؟ لطفا دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید.منابع: ۱، ۲، ۳، ۴، ۵

برچسب ها:

کریپتو هگزا سایت بازنشر خبری است و در قبال محتوای اخبار نشر شده هیچ مسولیتی ندارد.

جدیدترین اخبار ارزهای رمزگذاری شده در حوزه CryptoNews-ارز دیجیتال، نشر خبر " بیت کوین و نظریه پولی مدرن در دوران کرونا از منبع کوین ایران. "

اخبار گوناگون
× ×